Lavinya Dergisi 4. Sayısı

Ay teninde parlar yine geceler,
Güneş kalbinde sıcak, eritir kederler.
Yıldızlar saçlarından değil, senden alır parlak,
Benim özlemim sana yanar, her nefeste ıslak.



Ömrümde bir sen varsın, bir de bitmeyen bu hâl,
Ateşi bende saklı, aydınlığına vâsıl hâl.
Ne gök söner, ne yol şaşar, gönlüm sana

Kuşaklar, zamanın değişen nefesini yansıtır.
Baby Boomers (1946–1964); yeniden kurulan dünyanın sabrını taşır.
X Kuşağı (1965–1979); analog çağın dayanıklılığıyla biçimlenir.
Y Kuşağı – Milenyum Kuşağı (1980–1996); sokakların özgürlüğünü ekran ışığıyla bir araya getirir.
Z Kuşağı (1997–2012); dijita

Yanıyordu usul usul yıldızlar
yanmadan ışıldamak ne mümkün
şimdi gökyüzünde bir telaş var
sen mi geçiyorsun bugün buradan?



zaman, hummalı çalışan büyük bir usta
her gece yarısı sıfırlanıyor saatler
seni her gördüğümde bu hasta
yüreğim kendini temize çeker...



kar yağınca her yer bembeyaz,

Öfke…
En somut, en yakıcı duygu.
Ateşi tutmak gibi;
Yandığını hissedersin,
Ama bir yanın da yakmak ister.



Önce hafif bir rüzgâr gibi yaklaşır,
Sonra şiddetli bir toz bulutuna dönüşür…
Bir kum fırtınası kadar dehşetli.
Göz gözü görmez, sesler duyulmaz.
İşte öfke tam olarak böyle bir fırtınadır:

Bir zamanlar, her tohumun hikayesini fısıldayan kadim bir orman vardı. Bu orman, yalnızca ağaçlardan değil, aynı zamanda insanın ruhunda saklanan sınırsız potansiyel ve korkulardan örülmüştü. Herkesin cebinde, ne zaman e

   Yalnızlık, sadece bir yerde tek başına bulunma hâlinden ibaret değildir; çoğunlukla çok daha derinde, insanın sosyal bağlarında arzu ettiği derinlik, samimiyet ve anlamı bulamamasıyla ilgilidir. Bu nedenle yalnızlık için, fiziksel bir durumdan ziyade duygusal bir deneyimdir diyebiliriz.

    “Atla suya dedim, atladı. Yüzme bilmiyordu. Biz onu çıkarana dek neredeyse boğuluyordu. Onu çekip sudan çıkardım diye… Bana öyle minnet duydu ki, atla diyenin ben olduğumu hepten unutmuştu.” John Steinbeck’ten “Fareler ve insanlar”.

    Bu cümle, insan doğasının karanl

Sinemanın en büyülü anı, filmin başlaması değil, ışıkların sönmesidir.
O an, dünyanın bütün detayları kendiliğinden silinir: Yarım bırakılmış düşünceler, günün sıkıntısı, yüzümüzde taşınan maskeler, kendimize bile söyleyemediğimiz küçük yorgunluklar… Hepsi karanlığın içine gömülür.
Bence sinema, önc

   Yapraklar sararmıştı havanın gözleri buğulu, kafası sisli gibiydi. Boğucu, bunaltıcı bir gündü. 
Bugün bu şehirden ayrılıyordu. Ayrılmanın verdiği hüzünden olsa gerek, kendi hissettiği gibi görüyordu havanın durumunu...


   Kütük gibi ağır bavulları ve sırtındaki çant

   Derler ki: “Gölgesiz kavak, boyuna güvenenleri yanıltır.” İnce, narin, göğe yakın görünür ama kimseye bir karış serinlik vermez. Rüzgârı görünce eğilir, fırtına da savrulur. Kökü yerde, kibri göktedir. Ne bir yolcu başını dayar ona, ne bir yorgun nefeslenir altında. Çünkü gölgesi hem va

Bazen hayat, mutfak rafının en köşesine sıkışmış bir turşu kavanozuna benzer. Dışarıdan bakınca her şey düzenli, güzel, hatta renkli görünür. Camın ardında sıralanmış salatalıklar, biberler, havuçlar… Her biri kendi halinde, kendi suyu içinde bekliyordur. Ama kavanozun kapağını açtığında keskin bir

Savruk ve yorgundu hayalleri.
Bakışları mahzun, gülüşü hep yarım…
Eksikti hep bir yanı;
Göğsünün tam ortasında, yerine sadık bir boşluk…
Soğuk, inatçı ve hep var olan.



Sanki yıllar öncesinde buruşturulup atılmış…
Üstü karalanmış bir kâğıt gibiydi;
Ne devam edebiliyor,
Ne de geriye dönüp kendin