Lavinya Dergisi 4. Sayısı

Şehir sessiz değildir; sadece kulak vermeyenler duymaz. Işıkların arasında kaybolmuş insanlar, kendi çıkarları uğruna birbirini ezer, yalanlar ve suskunluklarla birbirini test eder. Sokaklar acımasızdır; güçlünün ayakta kaldığı, geri kalanların gölgede kaybolduğu bir arenadır.


Geceyi yalnız

Bugün çiçek istemiyoruz.
Bugün indirim mesajları, pembe afişler, yüzeysel tebessümler istemiyoruz.
Bugün hayatta kalmak istiyoruz.




8 Mart’ta “güçlü kadınlar” deniyor.
Peki güçlü olmak zorunda bırakılan kadınlardan kim bahsediyor?




İki gün önce bir öğretmen daha susturuldu.
Fatma N

   Sonlarla dolu, sanki bir sonsuzluk çemberinde… Daha ilk günümüzde çığlık çığlığa ağlayarak merhaba dedik. “Ben de varım ama korkuyorum!” Çığlığı… Hayatın acemisi bile sayılmazdık ki; savunmasız, ürkek, çenesi titrek.


   Günlerimiz geçti, boylarımız uzadı; simalarımız v

Hayatı sevmek mazluma yakışır mı?
Gülmenin ahı var mıdır?
Bilenler anlatsın bilmeyenlere
Sevme bize yaraşır mı?




Kırdığınız kalplerin bahçesinden
SES GELİR
Gündüzlerden gecelere
 ACI GELİR




Mirasımdır VEFA
Bilmeseler de izi peşimden gelir
Hatalarla dolu anılara borçluyuz
Biraz

Paulo Coelho'nun "Veroniko Ölmek İstiyor" adlı eserinde şöyle bir cümle geçiyordu:
"Niyet ile hareket arasında her zaman bir kopukluk vardır."
Henüz 16. sayfasında olduğum bu kitabı bir solukta bitireceğimi bu cümleyle anlamıştım... Derken yarım saatte bitmişti kitap. İçinde onca anlamlı cüml

Küçük bir kız çocuğuyken büyümek için can atardım. Etrafımdaki yetişkinlerde, çocuksu merakımla hayranlık beslediğim özellikler olurdu. Oyun arkadaşım olan mahalledeki ablalar ve abiler, gözlerimdeki ışığın parlama sebebi olan inanılmaz havalı bulduğum anne ve babam, yaş almasına rağmen koca bir çın

Kadıköy’de, Bahariye’de bankta oturdum. Yanımda bir kadın oturuyor; parlak siyah çantalı. Sosyal medyada dolanıyor. Önümdeki c

Leylek, gökyüzü ile yeryüzü arasında yaşayan bir yolcudur; mevsimleri taşıyan, yolları unutmayan, her yıl aynı yere dönen sadık bir göçmen… Uzaklara gider ama ait olduğu yeri kalbinde saklar. “Yaren” ise dost demektir;

Şah damarından daha yakınım demedi mi?
Ne bu bilirken, görünürken saklanmaya çalışan nefisler.
Ey ömrüm Rabbime layık olmaya gayret eder misin?
Zira çukur derin çok derin tenimde.
Ellerimle hazırlıyorum sonumu.
Ya varacak semada huzurlu bir sonsuzluğa yahut yanacağız.
Dilimde bir sükut, yarası imtih

Bazı eşyalar zamanı göstermez, zamanı saklar.
Babamın kol saati mesela.Camı hafif çizik. Kordonu yılların terini, yaz sıcağını, kış soğuğunu içine çekmiş. Saat hâlâ çalışıyor ama tik takları artık daha derinden geliyor sanki. Sanki her saniye biraz daha düşünerek ilerliyor.
Çocukken o saatin s

Öyle koca bir boşluk vardı ki içinde… Hiçbir yere, hiçbir kimseye kendini ait hissedemezdi. Kalabalıkların en ortasında bile aklı, içindeki o boşluğun gürültüsüne giderdi. Bir mide gurultusu gibi durmadan kendini hatırlatan, susmayan o derin kuyu…

Ne tamamen vardı ne de tamamen yoktu. Hayata hiç

   Denk geldiğimiz bazı anlara hapsoluruz. Her zaman mükemmel görünmezler; nitekim insan gözüne önce kusurlar çarpar. Çünkü eksik olanı görmeye meylimiz daha fazladır. Bazıları, b