Lavinya Dergisi

BAHARA ADANMIŞ BİR ŞİİR
Burçin LAÇİN ALTAY

Ömrü ferahlatan mis kokulu sabahları duymak için, gerçek sevgiye ulaşmaktaydı hep umut.

Baharı göğsünde taşımalı insan
İçine çektiği her derin nefeste
Çiçekler açmalı gülüşünde
Kokusunda uzak iklimleri saklamalı
-Özlenen beklenen unutulan hatırlanmayan-
Belki bir şiir, belki de bir resim de
Unutulmuş sanılan her hatıranın
Saklandığı yerden ansızın çıkmasıyla
Yeniden sevmeli insan...

Baharı göğsünde taşımalı insan
İçinden taşan umut nehirleriyle
Doğanın yeniden doğmasına eş
Yeniden doğmalı zamansız
-Bütün zamansızlıklara inat-
Kışın en soğuğunda da
Yazın en kurağında da
Kendi (g)öz suyuyla ıslatıp kendini
Çiçekler açmalı insan...

Baharı göğsünde taşımalı insan
Ömrü savuran her rüzgardan sonra
İçine dönüşlerinde üşümemeli asla
-Her insan içine döner bir zaman
Derin yıkımlardan sonra...-
Mevsimleri temize çekmeli
Kendi el yazısıyla
Göğsünde sakladığı baharlarla
Yeniden yüzüne yazmalı gülüşünü insan...