Lavinya Dergisi

BİR ESKİ YAZ FOTOĞRAFI
Burçin LAÇİN ALTAY

Ömrü ferahlatan mis kokulu sabahları duymak için, gerçek sevgiye ulaşmaktaydı hep umut.

Bir eski yaz fotoğrafından susuyorum şimdi
Dilimde paslı sözcükler mezarlığı
Mermerleri soluk bir yaz akşamını öldürmüş soğukluğunda
Boş bırakılmış sözcüklerin siyah izinde
Adı konulamamış suskunlukların
Dudağımda moru kanayan zaman
-Zamanın kanı mor akıyor bu şiirde-
Bütün kırmızıları çalmıştı o yaz o fotoğraftan
İçinde anı çığlıkları kalbin inceliğinde duyulan
Fotoğraflar hep sessizdi oysa duyulamayan…

Bir eski yaz fotoğrafından susuyorum şimdi
O fotoğrafta son kez bakıştım dünyaya
Bakışlarım Tanrı’nın elinin değdiği andı göğsüme
Deli bir çarpıntıydı ayaklarında pişman atların
Topuklarında taşıdığı uyuşmuş bir zamanla
Yazlara doğru koşar hep ömür gibi
Ömür gibi yazlara doğru koşar...

Bir eski yaz fotoğrafından susuyorum şimdi
Mevsim yaza dönerken tam da
Ömür bitti o fotoğrafta…