Lavinya Dergisi

GÖRKEM
Burçin LAÇİN ALTAY

Ömrü ferahlatan mis kokulu sabahları duymak için, gerçek sevgiye ulaşmaktaydı hep umut.

Nerede yürüdüğümü bilmeden,
Dağınık sokaklardan topluyorum gençliğimi.
İlk gençliğin o bitmek bilmez telaşlı gecelerini,
İçime çekiyorum her köşe başında yeniden yaşarcasına.
İlk aşkların yürekte bıraktığı yara izini,
Seviyorum o sokakların en kuytusunda.
Jiletle günlerime çizdiğim adının resmi,
Ömrümü kanatır her dönüp baktığımda.
Gözlerimden kalbime akar kan ırmaklarının sesi,
Kulaklarımı ağır bir yükün altında eziyor sanki.
Duymuyor gelip geçen yankılı sözcükleri,
Sessizlik hep daha görkemli…

Pişman zamanların alfabesi yokluğun,
Acıtır heceleri harflerin gölgesinde.
Sesler kâğıt kesiği parmaklarımda gezinir,
İnce ince içime işler ayaza kesmiş suskunluğun.
Göğsümde yokluğunun boşluğu obruklar
Sevdanın hüznüyle dolup taşar
Gözyaşıyla ektiğim tarlaların bereketi
Sunar ömrüme sağlam yalnızlıkları
Organlarımın haykırışı susmaz
Uzaktan bir fısıltınla süzerken sen beni
Öğrenememişim asıl gerçeği
Sensizlik hep daha görkemli…