Lavinya Dergisi

KIŞ ŞİİRİ
Burçin LAÇİN ALTAY

Ömrü ferahlatan mis kokulu sabahları duymak için, gerçek sevgiye ulaşmaktaydı hep umut.

Sevdanın ardında kalan
Yokluğun soğuğu nasıl sığardı bir sözcüğe?
Hüzün sığmıyordu geceye
Sokak lambasının titreyen ışığında
Ayaza çalıyordu tüm geceler
Ve üşüyordu tüm düşler
-Soğukta kalan bir evsizin pişmanlıkları gibi -
Yalnızlık dolu hüznüne iç çeken bir bakış oluyordun...

Kabına sığmaz sözcükler gezerken
Tedirgin adımlarla ruhun tenha sokaklarında
Yüreğe keskin bıçaklar saplıyordun.
Anlamını yitirmiş sözcüklere örülmüş
Sancılı bir şiir ağı oluyordun...
Ve zamanını bekliyordun
-Bin yıldır seni beklediğim gibi, her saniye tetikte -
Yokluğundan doğan hangi şiirin hangi mısrasında beni vuracağını…

Sevdanın ardında kalan
Yokluğun soğuğu sığıyordu bir sözcüğe;
“Kış” diyordu şiirde…