Lavinya Dergisi

İSTASYON
Burçin LAÇİN ALTAY

Ömrü ferahlatan mis kokulu sabahları duymak için, gerçek sevgiye ulaşmaktaydı hep umut.

Bir istasyonun parlayan raylarının umudu
Vagonlara yüklenen ince sevdaların ağırlığı
Yorgun bir lokomotif geçiyor dizlerimin üzerinden…
-Lokomotif ki yükü insan hüznü-
Dizelerime sıyırıp geçiyor hem de
Hayal kırıklığının soluğu kanıyor camların buğusunda
Akıp gidiyor yeryüzünden, su gibi zamanda…

Demir rayların gıcırtısında parçalanan düşlerin sızısı
Bırakıp gitmelerin yürekte durmadan yankılanan tiz sesi
İstasyonlar hep soğuk, yollar hep uzak…
Üşüdükçe yalnızlık battaniyesi sarmışız kalbimize
Bitmedikçe yollar şarkıları susturmuşuz
Varılamamış hiç eski zaman sevdasına…
Varamamışız o eski istasyona…