Lavinya Dergisi

YAĞMURLARDA YÜRÜRKEN
Furkan KINACI

İnsana zor gelen şey yaşamadığı hatta yaşayamayacağı şeyleri yazmak değil, yazamayacağı şeyleri yaşamaktır.

Sevmezsin beni anladım
Bir sonbahar havası gibiyim
Öyle kırgın öyle yorgun
Biraz da dargınlık var içimde
Saçlarım sakallarım biçimsiz biçimde
Defalarca dikilmiş bir yama gibiyim
Bilmiyorum neredesin
Bilmiyorum neyimsin
Bitmek bilmeyen derdim misin?
Zaten devâm hiç olmadın
Gönül bahçemde en susuz kalan sendin
En çok aydınlığa hasret kalan
Bir türlü solmadın yabandın, yalandın
Sevgi kelimesi ilk kez seninle
Somut hâl aldı benliğimde
İlk kez seninle uzaklaşıp, soyutlaştı
Yokluğun, gidişin hâlâ gözlerimde
Bir kez olsun dinlemedin beni
Gerçi hiç susmazdın
Bundandı benim suskunluğum
Şarkılar söylerdin susmazdın işte
Ve seni böyle unutmak yerine
Sessizliğin içinde yalnızlıkla beraber
Usul usul ağlamak yerine
Bir kutu dolusu daha şiir biriktirmek
Dopdolu bir bulut gibi
Ağlamak isterdim bir vakit
Yüreğini yağmur damlaları gibi
Ferahlatmak isterdim
Ama sen bilmezdin, bilemezdin
Yağmurlarda yürürken
Sana nasıl tutuştuğumu