Lavinya Dergisi

EKİM
Gülşah DEMİRCİ

“Susup içime döktüğüm cümlelere boğazımdan geçiş yok Parmak uçlarımla konuşuyorum, duyuyor musun?”

Rüzgârı vuruyor yüzüme takvimden sızan mevsimin
Sararmış yaprağını havalandırıyor köşeye atılmış bir defterin
Eriyip tükenmekte olan bir mumun titrek ışığının gölgesinde
‘Ekim’ diyorum,
‘Ekim hüzün taşır…’
Sarı paltosunun altında…
Ani bir yağmura meyilli göz pınarlarında…
Ve biraz da tebessüm etmeye çalışan dudaklarının kıvrımında…
Sessiz sedasız geçip giderken takvimden
Üşümeye yüz tutar, yanık benizli anılar
Hafızanın kuytularına yalın ayak bastığında…
‘Ekim’ diyorum,
‘Ekim susar…’
Boğazında çözülemeyen bir düğüm…
Ufak bavulunda bir yığın acı saklar
Ekim gelir… Ekim gider…
Buruk bir hikâye yazılır ardından
Belki de uyaksız bir şiir…
Kurutulmuş bir çiçek gibi defterin arasında unutulan…