Lavinya Dergisi

ÇİÇEKLER DİYORUM…
Burçin LAÇİN ALTAY

Ömrü ferahlatan mis kokulu sabahları duymak için, gerçek sevgiye ulaşmaktaydı hep umut.

Çiçekler diyorum…
Ne de güzel açıyorlar baharda!
Rengarenk umutlarla...
Mevsimleri umursamadan…
Bağrında biriktirdiği acıları saklıyor yapraklarında…
Sevdirirken yeniden dünyayı
Hatırlatıyor kalplerin nasıl ritimsiz attığını…

Çiçekler diyorum…
Nasıl da soluyor esen rüzgarlarda!
Sert sözcüklere tutunamıyor narin gövdeleri
Mumun erimesi gibi yavaş yavaş
Batırıyor yeniden dünyayı
Bilmem kaç karanlık dönüşünü yaşatıyor ömre
Derin kuyuların en dibinde…

Çiçekler diyorum…
Ne kadar da inatçı!
Yaşamaya mecbur bir düş gibi
Kokusunda taşıdığı bitmeyen umutla
Karanlık kör kuyuların dibinde bile
Birkaç damla gözyaşıyla can bulup
Nasıl da göz kırpıyor hayata...

Çiçekler diyorum
Nasıl da dost yüzlü!
Göğümde dolaşan sancılar yağarken toprağıma
Nasıl da ferahlatıyor göğsümü bir bakışıyla…
İstemeden de olsa;
Çaldırıyor umut ıslığını dudaklarıma…