Lavinya Dergisi

MASKE
Gülşah DEMİRCİ

“Susup içime döktüğüm cümlelere boğazımdan geçiş yok Parmak uçlarımla konuşuyorum, duyuyor musun?”

Sessizliktir maskesi, söylenmek istenip de boğaza dizilen sözcüklerin
Geçit bulamamış onca söz, bir süre sonra dayanamayıp içe batar
Hem değil midir insanın kursağı, yarım kalan hevesler mezarlığı?
Bunu ancak dili prangalı bir ruh anlar

Zihindir maskesi, sevmeye koşmak isteyen bir kalbin
Karanlığa saplanan düşünceler gölgeler de yolunu bulamamaktan korkar
Hem olamaz mı inip kalkan bir göğüs kafesi, bir diğerinin nefes alma sebebi?
Bunu ancak sevgiye çapalı bir yürek anlar

Yüze geçirilen bir maske, saklayabilir ardında açan bir gülümseyişi
Dudakların arasında duran tebessüm, titreyip inceden solar
Hem birer kapıdır gözler, eşiğinden içeri açılmaz mı gerçekler?
Bunu ancak yüreğiyle bakan anlar

Ne kadar saklanmaya çalışılsa da hakikattir bu, hikmetinden sual olunmaz
Ruh bağı sağlamdır, ilahi bir el değmedikçe kopmaz!
Duy kendini bir yürek atımında ve unuttuğun yerden hatırla:
Aşkın sureti tanıdıktır, ruha maske takılmaz!