Lavinya Dergisi

UMUT KALABALIKLAŞTIRIR İNSANI
Gülşah DEMİRCİ

“Susup içime döktüğüm cümlelere boğazımdan geçiş yok Parmak uçlarımla konuşuyorum, duyuyor musun?”

Sirayet eder korkusu insanın
Siner üstüne, daha da kararır gölgesi
Tek başına dönerken evine,
Bir gece vakti…
Arnavut kaldırımlı önünde uzanan o tanıdık yolda,
Çöküverir göğsüne
Ömrüne musallat, hep aynı karabasan gibi…
 
Sessizce sıkar boğazını
Nefessiz bırakır…
Ulaşır da taşa toprağa,
Ulaşır da tepede göz kırpan yıldızlara,
Değivermez hiçbir insanın kulağına
İçinde kopan feryat…
Yine içine gömülür…
 
Bir taşın sinesini yararak
Filizleniveren yeşil yapraklar…
Selam verir…
Sarmalayıverir içinde büyüyen korkuyu
Aydınlatıverir yolunu, geceye inat…
Ve hatırlatıverir,
“Umudu olmasa ne kadar da yalnızdır
insan…

Hep bir yol bulunur çıkmaz sokak
dediğin yaşamdan…”

 
Adım adım, böyle yeşillendi yolum…
Ne kadar yalnızım desen de
Umut kalabalıklaştırır insanı…
Bir taşın arasından feryadımı duyan bir bitkiden öğrendim…