Yaz akşamları, çocukluğun en güzel hatıralarını saklar. Hava kararırken bahçelerde, ağaçların arasında beliren küçücük ışıkların peşinden koşan çocuk, birini yakalayıp avucunda saklamayı hayal eder. Her parlayışında heyecanlanır, her kayboluşunda gözleriyle yeniden arar. Yıllar geçer, o görüntüler hafızada kalır. İnsan yalnızca çocukluğunu değil, küçücük şeylerle mutlu olabildiği o günleri de özler.

Bu küçük ışıkların ardında “Biyolüminesans” adı verilen bilimsel bir olay bulunur. Karınlarının alt kısmındaki özel organlarda “Lusiferin” adlı madde, “Lusiferaz” enziminin yardımıyla oksijenle tepkimeye girer. “ATP”nin de katıldığı bu kimyasal süreç sonucunda ışık açığa çıkar. Bu parıltı çoğunlukla eş bulmak ve iletişim kurmak amacıyla kullanılır. Belirli aralıklarla yanıp söner; sürekli ışık saçmaz.

İnsan yaşamı da bu doğal döngüden izler taşır. Peki, insan neden her zaman aynı heyecanı ve enerjiyi korumak, yorulduğunda bile kendisini güçlü hissetmek zorunda kalır? Oysa insan da zaman zaman durur, sessizleşir, eskiden severek yaptığı şeylere karşı ilgisini kaybeder. Bu, yaşamdan vazgeçtiği anlamına gelmez. Dinlenmek, kendine dönmek ve güç toplamak da yaşamın doğal bir parçasıdır.

Her zaman güçlü görünmek, herkese yetişmek ve sürekli üretmek zorunda değildir. Doğada hiçbir canlı her an aynı canlılığı taşımaz. Ağaçlar yapraklarını döker, toprak dinlenir, mevsimler değişir. İnsan da kendisine aynı anlayışı göstermeli, geçici durgunluklarını bir tükeniş olarak görmemelidir.

Belki de önemli olan hiç sönmeden parlamak değil, kendi ışığını koruyabilmektir. İnsan bazen yorulur, içine çekilir, sessizliğe ihtiyaç duyar. Ama hiçbir durgunluk sonsuza kadar sürmez. Nasıl ki gecenin karanlığında o küçük ışıklar yeniden belirirse, insan da kendi zamanında yeniden heyecan bulur, hayata yeniden karışır. Çünkü bazen en güzel parlayış, uzun bir sessizliğin ardından gelir.