Unuttuk belki de… Yaşamayı unuttuk, içten kahkahalar dolusu gülmeyi unuttuk. Yabancılaştık tüm sıcak hissettiren duygulara, kaptırdık kendimizi bu zamana ve insanlara.
En çok da olaylara belki de… Tam içten gülerken durdurduk kendimizi, ağlarken durdurduk… Ama zamanı neden durduramadık? Elimizde kaldı tüm durdurduklarımız ama zaman akıp gitti avuçlarımızdan. Geriye bir yalnızlığımız ve kafamızdaki susmayan kuş kaldı sadece. "Siz de gidin ne duruyorsunuz!" diye bağırdık ama gitmediler. En kalabalıkların ortasında yapayalnızız, en sessiz yerlerde duyuyoruz en fazla gürültüleri, en gitmez dediklerimiz bir baş çevirmemizle kayboluyorlar.
Fırsat kolluyorlardı belki de...