Lavinya Dergisi

ALDATMACA
Gülşah DEMİRCİ

“Susup içime döktüğüm cümlelere boğazımdan geçiş yok Parmak uçlarımla konuşuyorum, duyuyor musun?”

Gölgesi üzerime düşüyor akşamın
Meyus bir sessizlik sarıyor etrafımı
Zaman, bu zaman… Vakit geldi…
Müsaadenizle insanlığımı kusuyorum,
Şeytani bir sesle kendime susuyorum!

“Doğduğumuz anda yaşamı aldatırız
Neden diye sorma
Hepimiz ölüm için yaşarız
Unuttun mu yoksa?

Yaşamla ölümün girift ilişkisinde
Aldatırken aldandık da…
Her nefesle ölüme bir adım daha…
Tanrım bu nasıl bir aldatmaca?

Biraz göz kararması…
Biraz iç bulantısı…
Budur dünya hali…
Kederi, yaşayarak geçmez!
Her gün ölmemiz bundan belli ki…

Samimiyetsiz zamanda, samimi bir itiraf bu
Ölümün kucağına uzananlar inanır
Ruh mu?
Ruh, aldattığı kadar aldanır…
Bir göz kırpımı bu DÜNya…
Gelecek yok; her şey yaşandı, bitti.
Prangalıyız yalancı bir zamana
Tanrım bu nasıl bir aldatmaca?

Tanrım?
Beni duyuyor musun?