Lavinya Dergisi

VEDA SEREMONİSİ
Gülşah DEMİRCİ

“Susup içime döktüğüm cümlelere boğazımdan geçiş yok Parmak uçlarımla konuşuyorum, duyuyor musun?”


Yorgun bir keman kucağımda
Huzursuz ve uykusuz
Daha da çok ağlıyor
Titrek ellerim yüzünü sevdikçe
Avutamıyorum, avunamadığım gibi
İnançsız şefkat teselli etmiyor

Bağrımızda hep bir veda seremonisi
Biliyorum, kayıp gidecek ellerimden
Biliyorum, kuşlar göç edecek tellerinden
Bu bir veda!
Bu bir veda!
Ah, ne yapsam da hatırlıyorum

Kederli bir havada
Neşe dağıtan bir gökkuşağı gibi
Bir dilek hakkı düşüyor önüme sonra
Benim takatim yok, sen al
Bu bir veda!
Sen hoşça kal!