Lavinya Dergisi

BİR KIRIK AYNA HİKAYESİ
Nurten K. TOSUN

Rakamlardan öykülere yolculuk. Kalem, kağıt, düş ve pamuk şeker eşliğinde...

 


Müzeyyen.
Koca gözlü, kalem kaşlı, işveli Müzeyyen... Her günki gibi aynı saatte uyandı.
Dakika şaşmazdı. Saten sabahlığını ve tüylü beyaz terliklerini giyindi. Kırık
aynasında suretine baktı. Saçını ve sabahlığını düzeltti. Aynaları çok
seviyordu. Hele kırık da olsa bu beyaz aynayı. Çünkü Haydar'ın hediyesiydi.
'Kara gözlüm bak güzelliğine '
demişti eve getirdiğinde. Müzeyyen, kedisi Rastık
ile sohbete daldı önce. Oyalandığını fark etmiş olacak ki mutfağa gitti telaşla
sonra. Karnı acıkmıştı. Çift sarılı yumurtasını son zamanlarda azalttığı
tereyağına kırdı. Cızz dedi sapı kopmuş tava. Kırmızı ojeli, hayat çizgileri
belirmiş sağ eli ile tuttu tavaya. Parmağında bir sıcaklık hissetti. Canı
yandı. Yeni bir tava almak lazımdı. Düşündü. Emekli maaşı yatınca bu ay bütçe
ayırmalıydı. Zira evde birçok eşya eskimiş ya da sapı kopmuştu. Ojesi de bitmek
üzereydi. Haydar döndüğünde ev ve eşyalar konforlu Müzeyyen bakımlı olmalıydı.
Sapı olmayan tavadan, boyasız kadından Haydar'ı hoşlanmazdı. Sadece bir dilim
ekmek yedi yumurtanın yanında, bir parçada beyaz yağsız peynir. Formuna dikkat
ediyordu. Güzel olmalıydı. Hep güzel...
Orta
şekerli Türk kahvesini aldı eline. İstanbul'un o dar, kalabalık sokaklarından
birinde oturuyordu, babadan kalma eski evinde. Şükür ki balkonu vardı. Küçük de
olsa yetiyordu. Bakkal, berber, tuhafiye, alt komşu, üst komşu derken, bir de
saksıları ve çiçekleri. Gün geçiyordu işte. Haydar gelinceye kadar böyleydi.
Haydar gelince O'nunla ilgilenecekti. Ee düğün telaşı olacaktı. Gelinliği
çoktan hazırdı. Uzun bir kuyruğu vardı, dantelli. Kuğu gibi olacaktı. Kırık
aynasında her gün giyinerek bakıyordu saatlerce beyaz düşüne. Sağa dönüyordu,
sola. Sonra dans provası yapıyordu. Ayna dostuydu. Haydar da bu aynaya bakıp
hazırlanırdı. Ah dağ gibi adamdı. Müzeyyen az yiyordu yıllardır. O gelinliğe
girmeliydi. Kilo alırsa Haydar kızardı. Çok para kazanıp dönecekti. Öyle
demişti. Aslında Müzeyyen para pul istemiyordu. Ama o kadar seviyordu ki
Haydar'ı ne dese 'olur' diyordu. Başka kimi vardı ki? En azından yılda
iki defa kart atıyordu Almanya’dan. O da özlüyordu Müzeyyen'i. Biliyordu. Şu
kapıcı Bilal'e ne kızmıştı ama geçen gün. Artık sütünü, gazetesini, ekmeğini
kendi inip alıyordu bakkaldan. Boşboğazdı Bilal Efendi. Neymiş. Haydar Abi
dönmeyecekmiş. Gitmişmiş. Yazıkmış. Boşa bekliyormuş. Dönecek adam şimdiye
gelirmiş. İki kartla oyalanıyormuş. Hayır, O nerden bilecekti. Bir de abla
diyordu Müzeyyen'e. Ne ablası! Genç bir hanım sayılırdı daha. Aklına geldikçe o
sahneler hırslanıyordu. Yine iki yudumda içmişti kahvesini. Sonraki adımıysa
yatak odasıydı daima. Önce gelinliğiyle aynasını ziyaret ediyordu. Konuşuyordu.
Fikir alıyordu. Bu defa ki tespitlerinde kararlıydı. Yürürken kısa adımlar
atmalıydı. Böylece yırtmacı çok açılmazdı. Kıskançtı Haydar. Evet evet. Şimdi
gelinliği çıkarmalıydı. Pazara gitmeliydi. Taze öte beri almalıydı. Her hafta
yaptığı gibi, zeytinyağlılar yapmalıydı. Ya Haydar aniden gelirse. Ne koyacak
önüne adamın. Almanya’da nasıl da aç kalmıştır. Emindi Müzeyyen. Bir başınaydı
Haydar, kadın eli değmiyordu ki mutfağına. Barbunya yapmalı, yanına humus,
zeytinyağlı sarma. Bir de küçük rakıda bulundurmalıydı. Hızlıca hazırlandı.
Topuklu papuçları, döpiyesi, tül çorabı, olmuştu işte. Son bir dokunuş rujunu
sürmek için yaklaştı kırık aynasına, elleri son zamanlarda bir hayli
titriyordu, heyecandan olsa gerek. Haydar dönecekse, hissediyorum demek
diyordu. Ruju da attı minik çantasına, aynasında yine Haydar'ı görmüş olacak ki
öptü kırık camından. Sevdi usulca, yürüdü semt pazarına...