Lavinya Dergisi

VAROLUŞA GÜZELLEME
Gülşah DEMİRCİ

“Susup içime döktüğüm cümlelere boğazımdan geçiş yok Parmak uçlarımla konuşuyorum, duyuyor musun?”

Bugün Güneş yine doğdu… Başlarını gökyüzüne uzatan dağların tepesinden…
Kızılımsı ve turuncumsu ışıkların yüzünü okşadığı suların üzerinden…  Kaç horoz ötüşü müjdeledi gelişini
bahçelerden? Kaç ayçiçeği selamladı onu? Kaç kuş cıvıldadı? Bir seher yeli
taşıdı ağaçtan ağaca, kaç perde çekildi pencerelerden, kaç cam açıldı? Uyku
geceye yollandı, gözkapakları aralandı… Dünya böyle uyandı…
Güneş doğarken bir yerlerde de batıyordu da… Tepelerin ardından… Suların
üzerinden… Karanlık bir maviye doğru bir yolculuk bu, aydınlık maviden… Kaç
çiçek içine kapandı? Kaç çocuk dağılıverdi koşuşturdukları sokaklardan? Kaç
perde çekildi pencerelere, kaç cam kapandı? Uyku davet edildi, gözkapakları
kapanmaya başladı… Dünya böyle uykuya daldı…
Hayat ne garip değil mi? Aynı gün, aynı dünya…
Hayattan eksilenlerin yanı sıra pastaya bir mum daha eklendi bugün…
Kaç dilek dilendi? Kaç hayal kuruldu? Kaç dua göğe savruldu?
Onca kalabalığın arasında yine yalnızlıktan dem vuruldu…
 
Sıradan bir gün işte…
Alelade...
Kimsenin umurunda
olmasın, herkes telaşesinde…
Takvim yaprakları dökülür
mevsimi geldiğinde…
Gün aynı gün…
Değişen benim yaş hanem…
Bağrıma şefkatle
basacağım
Mumları üflediğimde…