Lavinya Dergisi

ADINDAKİ SÜKUTUN HÜZNÜ
Furkan KINACI

İnsana zor gelen şey yaşamadığı hatta yaşayamayacağı şeyleri yazmak değil, yazamayacağı şeyleri yaşamaktır.

Günlerdir duyamıyorum sesini,
Var ise söyle bundan ötesini.
Geçer günler haftalar aylar kışlar
Dayanmaz içim, yanar, kanar, ağlar.

Uzun uzun izledim gidişini.
Düşün ey kalbim mümkün mü unutmak?
Eğer bir gün yitirmezsen kinini,
Gözyaşlarım durmadan çoğalacak.

Pencerem artık yokluğuna mahkum.
Bitmez mi bu bitmeyen ızdıraplar?
Nerde tatlı düşler, o dipsiz uykum?
Başlıyor bitmek bilmeyen kabuslar.

Sükutun hüznü kapladı her yeri.
Varlığın bahar, yokluğun zemheri.
Yıkıp geçiyor mazinin izleri,
Vaziyetim beterin de beteri.

En sonunda Sükutun hüznü biter.
Gönül yaram beni yaptı derbeder.
Belki çevremi maviler kaplar da,
Söylediğin gamlı şarkı da biter.