Lavinya Dergisi
YAĞMUR
Sudenur SERTBAŞ
Arafın ta kendisi olmuş, şairlikle yazarlık arasında kalmış biriyim. Zihnimden düşüp kalemimin ucuna gelen her bir kelimeyi esaretten kurtarıyor, yolunu bulmaları için özgür bırakıyorum. Şimdi Lavinya Dergisindeyim. Bazı kelimelerimin yolunun buradan geçmesini istiyorum. Şiirden bir şair düşüyor, arafta yolunu bulmaya çalışıyor.
Saatlerdir yağan yağmur,
Bir türlü durmak bilmiyor.
Gökyüzü haddini aşıyor, bardağı da taşırıyor.
Adımları hızlanmakta ama kaçtığı kendisi.
Ruhunda şimşekler çakıyor, zihni kanla kaplanmış.
Bitmeyecek bir öfkeyi su damlaları dahi temizleyemiyor.
Bu yağmur dinmez.
Ama zaten yıkamakla da geçmez.
Kendi karanlığında boğulanı, hiçbir su temizlemez.
Geç kaldı kendine, zaten derdi yetişmek de değildi.
Düşen her damla hiddetli.
Bir fırtınadan başka bir fırtınaya savruluyorlar kendi gibi.
Düşünceleri sele kapılmış.
Boğulmak bir işe yaramıyor.
Çünkü insan, kendi içinde boğulunca bir daha ölmüyor.
Yağmur da bir türlü dinmiyor.
Toprak doysa insan doymuyor.