Hayat başkalaşıyor büyüdükçe. Ellerimle kendimi ekip büyüttüğüm zamandayım. Tohumun kabuğu çatladı ama ağrısı oldukça ağırmış. Bir de yalnızmışım bu acıyla. Baş başa. Acı ve ben. 

Filizlendiğimde çokça ziyaretçim olacak eminim. Lakin o acıyı bir ben bileceğim bir de toprağın, benim sahibim. O acıyı çekmeden filizlenemem ki. Şundan bir süre öncesindeki gayelerim ile şimdi var olan gayelerim arasında sonsuzluk mevcut. Şaşkınım. Bir insan bir insanlık için de var olabilirmiş. Sonsuza dek misalinde. Veyahut sonlu bir an için var olup sonsuz acıya da mahkum kalabilirmiş. Herkes tercih ettiği hayat üzere varmış. Soylu bir sonsuzluğu, soysuz bir sona tercih etmek de bunlardan biriymiş.