Lavinya Dergisi
OKYANUSTA BİR KUŞ
Kanat çırptıkça boğuldum.
Neredeyim ben?
Nefes aldıkça battım daha da dibe.
Bilseydim cevherimi de kendimi parlatsaydım.
Ellerimle taşıma su yapsaydım da göğsüme damlatsaydım.
Bir ben var içimde dışımdaki benden başka.
Renkli dışım, tek rengimi bilmezdi içimin.
Serpildikçe yırtıldı prangası tenimin.
Pare pare süzüldü ruhumun beyazı.
Gök zannederdim okyanusu.
Kanatlarım içimde çırpınırdı.
İçim izlerdi dışımın taşıdığım suda boğuluşumu.
Oysa nefes aldığımı sandığım yer, öldürüyormuş beni.
Bir hicret gerekiyormuş içimden, dışıma.
Okyanustan, göklere.
Olduğumu sandığım yerden, olmam gereken yere.
Her mavi gök değilmiş meğer.
Her gülümseme, iyi niyetten değilmiş.
Her el uzatan düştüğümde kaldırmak için değilmiş.
Her söz, doğru olduğundan söylenmezmiş.
Her ev, yuva değilmiş meğer.