Lavinya Dergisi

ÇAĞRI
Senanur CEYLAN

Zamana vurgun gönüllerin aynasından bakmaktır yaşamak.

Bir muştuyla geldi yenilenen toprak,
Kokusunda kaybolan fesleğenler arasından.
Her deminde can veren yaprak,
El pençe divan durdu saygısından.
Ses verdi yeniden dirildi doğa,
Sesinde ısındı filizlenen tohum,
Cemreler oynaştı sıcak yatağında.
Asırlara gebe oldu bu doğum.
Karanlığın ışığa hasretiyle yükseldi,
Çepeçevre sardı üşüyen ilikleri.
Gülümsedi hava, gülümsedi su, gülümsedi
Körpe, masum, minik attı ilk adımlarını
Hayranlıkla seyretti canlanan doğayı.
Binbir zahmetle kurulan yuvayı,
Kim bilir kaç kez görecekti bu manzarayı?
Durağan değildi yaşam, durağan değildi insan.
Erirken aydınlatırdı etrafını mum,
Her acı bir tatlıya bırakırdı yerini.
Engeller kalkar, su akar yolunu bulurdu.
Dirilen yaşam için yeniden uyandı toprak.
Cıvıltılar duyuldu gittikçe artarak.
Yeniden doğuşun değişmeyen çağrısına,
Selam verdi toprak, başını kaldırarak.