Lavinya Dergisi

GÖĞE ULAŞANA DEK
Deniz SARGUT

Rüzgarı arkama aldım, emin adımlarla yürüyorum. Uçabildigim yere kadar koşacağım. Yıldızlara dokunup aya ulaşacağım.

Gramofonda eski bir plak takılı. Hafif bir caz müzik sarıyor odayı. Perdeler dans ediyor ahenkle. Rüzgardan beklentisi kalmayalı çok olmalı. Adımlarım kendi başının çaresine bakmayı öğrenmiş. Nazikçe bir daire çiziyorum yerde. Sevdiğim her şeyi dairenin içine alıyorum. Dairenin dışında kalanlara da bir cevabım var. Parmak uçlarımda yükselerek yıldızlara dokunuyorum. Tutulan her bir dileği avucumun içine gizliyorum. Kabul olmayanlardan ben sorumlu değilim. Kayan yıldızlar, tozun toprağın içinde yuvarlandılar. Elimi attığım her yerden yıldızlar yapışıyor avuç içlerime. Parlıyorum içten içe. Işığım önce odayı sonra da sokağı dolduruyor. Plak, takılı kalıyor aynı dizelerde. Defalarca aynı kelimeyi söylüyor. Duymazdan geliyorum onu. Bir zamanlar onun da söylediği gibi yoluma devam ediyorum. Kapanan pencereleri de açarak rüzgarı içeri davet ediyorum. Artık o da bana eşlik edecek. Beklenenlerle beklenmeyenleri bir araya getiriyorum. Adımlarımı takip ederek bana uyum sağlamayı öğreniyor. Gramofonda çalan şarkıyı bir kenara bırakıyoruz. Belki de hiç yokmuş gibi davranıyoruz. Onun sesine ihtiyaç duymadan yükselebildiğimiz yere kadar çıkıyoruz. Koca bir hayatı ardımızda bırakıyoruz. Yıldızlara dokunup göğe ulaşıyoruz…