Lavinya Dergisi

KESTİK, FİLM BİTTİ
Deniz SARGUT

Rüzgarı arkama aldım, emin adımlarla yürüyorum. Uçabildigim yere kadar koşacağım. Yıldızlara dokunup aya ulaşacağım.

Ay ışığından bile daha parlak gözlerin. Yağmurun altında aydınlatıyor geceyi. Romantik bir filmden alıntı gibiydi sözlerin. Hani insanların birbirlerini sevdiği, aşkları için mücadele ettiği filmlerden biri. Hiç fark ettin mi bilmem, filmin ortalarına doğru ayrılırlar birden. Önce öfke girer aralarına. Yıkıp geçer karşısında her kim varsa. İçlerindeki ateş bir türlü sönmek bilmez. Odun atıp ateşi harlayanı da çok olur. Rüzgar belki biraz sancısını hafifletir ama çıkan dumanlar kimin yüreğine iyi gelir? Ardından insanlar aralarına girmeye başlar. Üçüncü şahıslar denir onlara. Attila İlhan ne güzel de özetlemiş. “Ne vakit karşımda görsem öldüreceğimden korkardım. Felaketim olurdu, ağlardım.” Masumiyetini yitirmiştir artık bazı şeyler. İnancınız incelmiş, insanlara olan güveninizi ayakta tutacak pek bir şey kalmamıştır. “Korunaklı bir limana sığınmak” olarak tarif eder bazıları bu durumu. Çevrenizdeki insanlardan bir duvar örersiniz etrafınıza. Böylelikle insanların asıl benliğinize ulaşmasını engellersiniz. Çünkü içinizde asıl olanın kim olduğunu çok iyi bilirsiniz. Kimse onu görmesin, ona dokunmasın, onu sevmesin diye elinizden geleni yaparsınız. Ama bir gün siz de ezilirsiniz katman katman gizlediğiniz duygularınızın altında. Sizi görebilen birisi olmadığı içinde oracıkta can verirsiniz. Son olarak da zaman gelip esir alır sizi. Kimi, neden sevdiğinizi; ondan niye benliğinizi geri çektiğinizi hatırlayamazsınız. Bir şeyler olmuştur elbette. Bir fırtına, kıyamet kopmuştur. Ancak bir zamanlar sizi derinden sarsan her ne varsa artık yaprak bile kımıldatamaz haldedir. Sadece anıların masum, tatlı burukluğu gülümsetir sizi. İşte o filmlerden birisiydi bizimkisi de. Işıl Işıl parlayan gözlerinin peşinden oradan oraya savruldum. Fakat bir gün anladım ki gözlerin ışıltısından çok daha önemli olan bir şey varmış. O da neye, nasıl baktığınmış. İşte o an söndü tüm ışıklar. Filmin devamını izlemeye de gerek kalmadı. Kapandı beyaz perde. İkinci yarıda ne olacağını tahmin etmek pekte zor değildi.